تاثیر بازی های حرکتی گروهی بر کاهش بیش فعالی و بهبود توجه دانش آموزان پایه سوم ابتدایی در مناطق روستایی

پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر بازی های حرکتی گروهی بر کاهش نشانه های بالینی بیش فعالی و بهبود توجه پایدار در یک دانش آموز پایه سوم ابتدایی با نام مستعار «آرین» در یک مدرسه روستایی محروم از توابع شهرستان خوسف (خراسان جنوبی) انجام شد. روش پژوهش، مطالعه موردی از نوع مداخله ای تک آزمودنی با طرح خط پایه مداخله (A B) بود. شرکت کننده، دانش آموز ۸ ساله ای بود که بر اساس ارزیابی معلم و تکمیل سیاهه رفتاری کودکان (CBCL) توسط والدین، دارای بیش فعالی شدید تشخیص داده شد. مداخله شامل ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای بازی های حرکتی گروهی بود که در حیاط خاکی مدرسه (بدون هیچ تجهیزات پیشرفته) اجرا شد. بازی ها شامل مسابقه امدادی با موانع ساده گچی، حرکات شبیه سازی حیوانات و دایره موسیقی حرکتی بود. داده ها با استفاده از سیاهه رفتاری کودکان (فرم معلم)، آزمون توجه روزمره محقق ساخته و یادداشت های مشاهده روزانه جمع آوری شد. یافته ها نشان داد که نمره بیش فعالی آرین از ۲۸ در خط پایه به ۱۴ در پایان مداخله کاهش یافت (۵۰ درصد کاهش) و نمره توجه او از ۳٫۲ به ۷٫۸ از ۱۰ افزایش یافت. همچنین تعداد دفعات بلند شدن غیرمجاز از صندلی در هر جلسه از میانگین ۹٫۴ به ۲٫۸ رسید. نتایج حاکی از اثربخشی معنادار بالینی بازی های حرکتی گروهی بدون نیاز به امکانات خاص است. این مداخله با استفاده از قوانین روشن، نوبت گیری و بازخورد فوری همسالان، توانست بازداری پاسخ و خودتنظیمی را در دانش آموز بیش فعال افزایش دهد. پیشنهاد می شود این روش به عنوان یک راهکار کم هزینه و مبتنی بر شواهد در برنامه روزانه مدارس روستایی گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، توجه ، بازی های حرکتی گروهی ، مدرسه روستایی ، مطالعه موردی