بررسی اثربخشی رویکردهای تدریس فعال در تقویت انگیزه تحصیلی دانش آموزان دبستانی

در سال های اخیر، با گسترش رویکردهای نوین در حوزه تعلیم و تربیت، توجه به نقش انگیزه تحصیلی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان، به ویژه در دوره دبستان، اهمیت فزاینده ای یافته است. پژوهش ها نشان می دهد که روش های سنتی تدریس به دلیل تاکید بر انتقال یک سویه مطالب و مشارکت محدود دانش آموزان، تاثیر کمتری در برانگیختن انگیزه یادگیری دارند. در مقابل، رویکردهای تدریس فعال با فراهم ساختن فرصت مشارکت، تعامل و درگیری ذهنی دانش آموزان، می توانند نقش موثری در تقویت انگیزه تحصیلی ایفا کنند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رویکردهای تدریس فعال در تقویت انگیزه تحصیلی دانش آموزان دبستانی انجام شده است.این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی، توصیفی و از نوع کتابخانه ای است و داده های آن با استفاده از منابع علمی و مقالات منتشرشده در پایگاه های معتبری مانند سیویلیکا، نورمگز، مگ ایران، SID و Google Scholar گردآوری شده است. در این مطالعه، با بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین، به نقش روش هایی همچون یادگیری مبتنی بر پروژه، بحث گروهی، بازی های آموزشی، حل مسئله و فعالیت های عملی در افزایش علاقه مندی، مشارکت و انگیزه درونی دانش آموزان پرداخته شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری رویکردهای تدریس فعال موجب افزایش مشارکت دانش آموزان در فرآیند یادگیری، تقویت اعتماد به نفس، افزایش علاقه به موضوعات درسی و ارتقای انگیزه تحصیلی آنان می شود. همچنین نقش معلم در طراحی محیط یادگیری پویا، انتخاب روش های متناسب با ویژگی ها و نیازهای دانش آموزان و بهره گیری از ابزارها و فناوری های آموزشی، در اثربخشی این رویکردها بسیار مهم است. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که استفاده از رویکردهای تدریس فعال می تواند علاوه بر تقویت انگیزه تحصیلی، زمینه رشد مهارت های اجتماعی، تفکر خلاق و استقلال در یادگیری را در دانش آموزان دبستانی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری مشارکتی