تبیین الگوی توسعه پایدار گردشگری شهری با رویکرد مدیریت شهری و تحلیل اثرات زیست محیطی و زیرساختی در شهرداری

در عصر کنونی، گردشگری شهری به عنوان یکی از پیشران های اصلی توسعه اقتصادی و بازآفرینی فضاهای شهری شناخته می شود، اما فقدان رویکرد سیستمی و غفلت از ظرفیت های زیستی و زیرساختی، این صنعت را به عاملی فرسایش زا در کلان شهرها تبدیل کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی توسعه پایدار گردشگری شهری با تاکید بر مدیریت شهری و تحلیل اثرات زیست محیطی و زیرساختی در شهرداری انجام شده است، این مطالعه با بهره گیری از روش فراترکیب و تحلیل محتوای کیفی، به بررسی نظام مند منابع علمی داخلی و بین المللی، اسناد راهبردی و گزارش های اجرایی در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۳ پرداخته است، نتایج نشان می دهد که مهم ترین موانع پایداری عبارتند از: بخشی نگری سازمانی در شهرداری، فقدان ارزیابی مستمر اثرات زیست محیطی، رویکرد درآمد-محور به گردشگری، و فشار فزاینده بر زیرساخت های حمل ونقل، انرژی، آب و خدمات شهری. همچنین، اثرات زیست محیطی غالب شامل افزایش تولید پسماند، مصرف بی رویه آب و انرژی، تخریب فضاهای سبز و آلودگی هواس، الگوی پیشنهادی این پژوهش بر چهار لایه «شناختی»، «برنامه ریزی»، «اجرایی» و «کنترلی» استوار است که در آن مدیریت شهری با پایش همزمان اثرات زیست محیطی و زیرساختی و در چارچوب ظرفیت تحمل شهری، قادر به ایجاد تعادل میان جذب گردشگر و حفظ زیست پذیری خواهد بود.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار گردشگری شهری ، مدیریت شهری ، شهرداری ، تحلیل اثرات زیست محیطی ، زیرساخت های شهری ، ظرفیت تحمل شهری ، زیست پذیری شهری.