پل های هوشمند: نسل ها و نوآوری هوش مصنوعی در آموزش عالی

در دنیای معاصر، آموزش عالی تحت تاثیر تحولات سریع فناوری قرار گرفته و هوش مصنوعی (به ویژه مدل های مولد) پتانسیل بالایی برای کاهش شکاف نسلی میان مهاجران دیجیتال (اساتید) و بومیان دیجیتال/موبایل ناتیوها (دانشجویان نسل Z و Alpha) و ایجاد نوآوری های آموزشی دارد. هدف این پژوهش، مروری نظام مند بر نقش هوش مصنوعی به عنوان پل های هوشمند در اتصال نسل ها و محرک نوآوری در آموزش عالی است. این پژوهش از نوع مروری نظام مند است و منابع از پایگاه های معتبر داخلی و بین المللی جمع آوری گردید؛ معیارهای ورود شامل مقالات علمی مرتبط با هوش مصنوعی، ابعاد نسلی و نوآوری آموزشی از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ بود و فرآیند غربالگری بر پایه دستورالعمل های PRISMA انجام شد که منجر به انتخاب منابع معتبر گردید؛ تحلیل داده ها با روش تحلیل تماتیک صورت گرفت. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی فرصت های گسترده ای برای شخصی سازی یادگیری، تعامل میان نسلی و اتوماسیون پژوهشی فراهم می کند، اما چالش هایی مانند مقاومت فرهنگی، مسائل اخلاقی و کمبود زیرساخت ها پذیرش آن را محدود می سازد؛ عوامل پذیرش عمدتا شامل انتظار عملکرد، تاثیر اجتماعی و عادت هستند که پل های هوشمند را تقویت می کنند. در نتیجه، هوش مصنوعی می تواند نوآوری آموزشی را تسریع نماید، اما ادغام مسئولانه و بومی سازی شده ضروری است تا شکاف نسلی کاهش یابد و نوآوری فراگیر شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، پل های هوشمند ، شکاف نسلی ، نوآوری آموزشی ، آموزش عالی