چگونه می توان مشکل خودبزرگ بینی شناختی و یادگیری سطحی دانش آموزان را در کلاس مجازی بهبود بخشید؟

پژوهش حاضر با هدف بهبود مشکل خودبزرگ بینی شناختی و یادگیری سطحی دانش آموزان پایه یازدهم متوسطه در کلاس مجازی درس شیمی در مدرسه دبیرستان مالک اشتر انجام شده است. این اقدام پژوهی توسط اینجانب، کاوه نادری، دبیر شیمی، در سال تحصیلی جاری و بر روی ۲۵ دانش آموز اجرا شده است که از میان آنان حدود ۱۰ نفر به صورت جدی به پاسخ های آماده فضای مجازی و ابزارهای هوش مصنوعی وابسته شده بودند و بدون تحلیل علمی، تصور می کرده اند که بر مفاهیم آموزشی تسلط کامل داشته اند. این مسئله موجب کاهش دقت در گوش دادن به تدریس، افت مشارکت فعال، ضعف در استدلال علمی، افزایش اعتماد به نفس کاذب و شکل گیری یادگیری سطحی در کلاس مجازی شده بود. در این پژوهش، ابتدا اطلاعات لازم از طریق مشاهده مستقیم، پرسش نامه، مصاحبه، تحلیل عملکرد کلاسی، بررسی تکالیف و آزمون های تشخیصی گردآوری شده است. سپس با استفاده از راهکارهایی نظیر طراحی فعالیت های تحلیلی، آموزش تفکر انتقادی، اجرای پرسش های مفهومی، محدودسازی پاسخ های آماده، استفاده هدایت شده از هوش مصنوعی، تشکیل گروه های بحث علمی، ارزشیابی فرایندی و بازخورد مستمر، مداخله آموزشی انجام شده است. نتایج حاصل از شواهد پس از مداخله نشان داده است که میزان مشارکت علمی دانش آموزان افزایش یافته، وابستگی آنان به پاسخ های آماده کاهش پیدا کرده، قدرت تحلیل و استدلال علمی تقویت شده و نگرش آنان نسبت به نقش معلم و فرآیند یادگیری عمیق تغییر یافته است. یافته های پژوهش نشان داده است که هدایت صحیح استفاده از فناوری و ایجاد موقعیت های یادگیری فعال توانسته است در کاهش خودبزرگ بینی شناختی و ارتقای یادگیری عمیق دانش آموزان موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

بزرگ بینی ، یادگیری سطحی ، کلاس مجازی ، دانش آموزان ، آموزش