یادگیری مبتنی بر بازی؛ پلی میان آموزش رسمی و تجربه واقعی

یادگیری مبتنی بر بازی به عنوان رویکردی نوین در آموزش، تلاش می کند شکاف میان نظریه ها و شیوه های رسمی در کلاس درس و تجربه های واقعی زندگی دانش آموزان را پرکند. این مقاله با هدف بررسی سازوکارها، پیامدها و عوامل موثر در اجرای موفق یادگیری مبتنی بر بازی، چارچوبی نظری-تجربی ارائه می دهد و نتایج پژوهش های داخلی و بین المللی را با تجزیه وتحلیل کاربردی ترکیب می نماید. در بخش های این پژوهش، ابتدا اصول نظری یادگیری از طریق بازی و تفاوت های آن با روش های سنتی تشریح می شود؛ سپس مولفه هایی مانند طراحی بازی آموزشی، نقش معلم به عنوان تسهیلگر، ارزیابی یادگیری در بستر بازی و پیامدهای انگیزشی و مهارتی مورد بررسی قرار می گیرند. روش شناسی مقاله شامل تحلیل موضوعی ادبیات، مطالعه موردی در چند کلاس نمونه و اجرای یک مداخله آموزشی کنترل شده با ابزارهای کمی و کیفی است که اثربخشی را در ابعاد دانش، مهارت و انگیزش می سنجند. یافته ها نشان می دهد یادگیری مبتنی بر بازی می تواند همزمان به بهبود درک مفهومی، افزایش مشارکت فعال و تقویت مهارت های حل مسئله منجر شود؛ هرچند موفقیت اجرای این رویکرد به طراحی دقیق بازی، حمایت سازمانی و آمادگی معلمان وابسته است. در پایان مقاله، چالش ها، محدودیت های پژوهش و پیشنهادهایی برای مطالعات آتی و کاربردی در سطح مدرسه و نظام آموزشی ارائه شده است تا این رویکرد به صورت پایدار و موثر در محیط های رسمی آموزش نهادینه گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر بازی ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی ، طراحی بازی آموزشی ، تجربه واقعی یادگیری