تاثیر واقعیت افزوده بر انگیزه و یادگیری عمیق در درس دانش آموزان

واقعیت افزوده یکی از فناوری های نوظهوری است که در سال های اخیر توجه بسیاری از پژوهشگران آموزشی را به خود جلب کرده است. این فناوری با ترکیب جهان واقعی و عناصر مجازی، تجربه ای منحصربه فرد از یادگیری ایجاد می کند که در روش های سنتی قابل دستیابی نیست. این مقاله با رویکرد کیفی-توصیفی به بررسی تاثیر واقعیت افزوده بر دو متغیر کلیدی آموزشی یعنی انگیزه و یادگیری عمیق می پردازد. مبانی نظری مقاله بر نظریه بار شناختی، نظریه خودتعیین کنندگی و نظریه یادگیری موقعیت مند استوار است. پیشینه پژوهش نشان می دهد که استفاده از واقعیت افزوده در آموزش می تواند انگیزه دانش آموزان را تا بیش از پنجاه درصد افزایش دهد و درک مفاهیم انتزاعی را به طور چشمگیری تسهیل کند. روش تحقیق از نوع کیفی-توصیفی با استفاده از مرور نظام مند منابع و تحلیل شواهد تجربی است. یافته ها در سه حیطه اصلی ارائه شدند: تاثیر واقعیت افزوده بر انگیزه (شامل افزایش مشارکت فعال، کاهش بی حوصلگی، تقویت خودمختاری و ایجاد چالش های متناسب)، تاثیر واقعیت افزوده بر یادگیری عمیق (شامل تجسم مفاهیم انتزاعی، کاهش بار شناختی، ایجاد یادگیری تجربی و تقویت حافظه بلندمدت) و عوامل موثر بر اثربخشی (شامل طراحی آموزشی، سطح تعامل، حمایت معلم و دسترسی فناورانه). نتیجه آنکه واقعیت افزوده زمانی می تواند انگیزه و یادگیری عمیق را به حداکثر برساند که به عنوان مکملی برای تدریس معلم طراحی شود، نه جایگزینی برای آن.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری عمیق ، فناوری آموزشی ، تجسم مفاهیم.