تاثیر برنامه های پرورشی و تربیتی بر کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه برنامه های پرورشی با کاهش رفتارهای پرخطر در دانش آموزان ابتدایی شهرستان فاروج در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش تحقیق توصیفی-همبستگی و حجم نمونه ۳۵۰ دانش آموز بود که به روش خوشه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل گردیدند. یافته ها نشان داد که بین مشارکت در برنامه های پرورشی و رفتارهای پرخطر رابطه منفی و معناداری وجود دارد علاوه بر این، نقش میانجی حس تعلق به مدرسه در این فرآیند تایید گردید؛ بدین معنا که برنامه های پرورشی با تقویت دلبستگی دانش آموز به محیط مدرسه، به طور غیرمستقیم نیز از بروز ناهنجاری ها جلوگیری می کنند. در مجموع، یافته های این پژوهش بر لزوم توجه ویژه مدیران و سیاست گذاران آموزشی به گسترش برنامه های فراتر از آموزش رسمی به عنوان عاملی کلیدی در تربیت نسلی سالم و ایمن تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

همکاری مدرسه و خانواده ، افت تحصیلی ، مشارکت والدین ، پیشرفت تحصیلی