تاب آوری آموزشی و راهکارهای ارتقای سلامت روان در محیط های یادگیری

تاب آوری آموزشی به عنوان ظرفیت پویا و قابل پرورش نظام های یادگیری، معلمان و فراگیران برای سازگاری سازنده با فشارها، تغییرات و موقعیت های تنش زا، یکی از مولفه های کلیدی ارتقای سلامت روان در محیط های آموزشی محسوب می شود. هدف این مقاله تبیین ابعاد تاب آوری آموزشی و شناسایی راهکارهای موثر برای تقویت بهزیستی روانی در مدارس و دانشگاه هاست. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع علمی انجام شد و ابعاد فردی، بین فردی و سازمانی تاب آوری مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که آموزش مهارت های تنظیم هیجان، توسعه شایستگی های اجتماعی–هیجانی، افزایش حمایت اجتماعی ادراک شده، رهبری آموزشی حمایتی، انعطاف پذیری برنامه های درسی و ایجاد اقلیم روان شناختی امن، با کاهش اضطراب، افسردگی و فرسودگی تحصیلی و افزایش انگیزش، خودکارآمدی و رضایت از یادگیری رابطه معنادار دارد. همچنین مشارکت خانواده و دسترسی به خدمات مشاوره ای، نقش مهمی در پایداری سلامت روان ایفا می کند. در مجموع، نتایج بر ضرورت رویکردی چندسطحی و یکپارچه برای مداخلات مبتنی بر تاب آوری تاکید دارد و نشان می دهد سرمایه گذاری هدفمند در این حوزه می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، پایداری یادگیری و ارتقای سلامت روان پایدار در محیط های یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، سلامت روان ، محیط های یادگیری