تاثیر تمرینات استقامتی و مقاومتی بر سطوح LOX۱ و نیمرخ لیپیدی زنان غیرفعال

مقایسه تاثیر تمرینات استقامتی و مقاومتی بر سطوح LOX۱ و نیمرخ لیپیدی زنان غیرفعال بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان غیرفعال با دامنه سنی ۴۰ تا۵۰ سال که ساکن مشهد بودند و در درسال ۱۴۰۴ به باشگاه های مشهد مراجعه کرده بودند؛ تشکیل می دهد. نمونه مورد نظر شامل ۳۶ زن با دامنه سنی ۳۸/۳ ± ۳۰/۴۵ (سال)، وزن ۶۶/۴ ± ۳۶/۷۹ (کیلوگرم)، قد ۵۱/۰ ± ۵۵/۱ (متر)، درصد چربی ۹۱/۱ ± ۵۶/۲۷ (درصد) و شاخص توده بدن ۲۱/۲ ± ۴۸/۲۶ (کیلوگرم/قد۲)، که دارای قابلیت های انجام فعالیت های جسمانی بودند، به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی؛ در سه گروه؛ تمرین مقاومتی (۱۲نفر)، تمرین استقامتی (۱۲نفر) و گروه کنترل (۱۲نفر) گروه بندی شدند. ملاک های ورود آزمودنی ها به پژوهش عبارت بود از: سلامت کامل جسمانی، عدم مصرف دارو و مکمل و استعمال دخانیات، عدم آسیب عضلانی – اسکلتی ، دامنه سن بین ۴۰ تا ۵۰سال؛ درصد چربی بدن بین ۲۵ تا ۳۰ درصد. از گروه های شرکت کننده در جلسه اول تمرین اطلاعاتی شخصی (قد، وزن و سن)، تست ترکیب بدن( BMI و درصد چربی بدن) و آزمون خونگیری بوسیله سرنگ جهت اندازه گیری میزان سطح LOX۱ و LDL، HDL، TG و TC انجام و نتایج ثبت شد. نمونه گیری خونی به میزان ۵ سی سی توسط کارشناس مربوطه ۴۸ ساعت قبل از پیش آزمون و ۴۸ ساعت پس از مداخله (آخرین جلسه تمرین) پروتکل هشت هفته ای تمرین در وضعیت ۱۲ ساعت ناشتایی تهیه شد. آزمودنی ها سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته، تمرینات مقاومتی به گروه مقاومتی و تمرینات استقامتی به گروه استقامتی داده شد. گروه کنترل در این مدت هیچ گونه فعالیت ورزشی نداشتند.

کلیدواژه ها:

تمرینات استقامتی