بررسی آسیب های حرکتی–عملکردی در کودکان اوتیسم و تاثیر برنامه های توانبخشی مبتنی بر فعالیت بدنی بر سلامت پایدار

اختلال طیف اوتیسم یکی از شایع ترین اختلالات رشدی–عصبی در دوران کودکی است که علاوه بر چالش های شناختی و ارتباطی، با طیف گسترده ای از آسیب ها و نارسایی های حرکتی–عملکردی همراه می باشد. این اختلالات می توانند بر تعادل، هماهنگی، قدرت عضلانی، الگوهای راه رفتن و مهارت های حرکتی ظریف و درشت تاثیر منفی گذاشته و در بلندمدت سلامت جسمانی و کیفیت زندگی کودکان مبتلا را به خطر اندازند. از این رو، شناسایی دقیق آسیب های حرکتی و ارائه مداخلات توانبخشی مبتنی بر فعالیت بدنی، از جایگاه ویژه ای در حوزه علوم ورزشی و سلامت پایدار برخوردار است.هدف از این مقاله، بررسی آسیب های حرکتی–عملکردی شایع در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم و تحلیل تاثیر برنامه های توانبخشی مبتنی بر فعالیت بدنی هدفمند بر بهبود عملکرد حرکتی و سلامت پایدار این کودکان می باشد. روش پژوهش به صورت مروری–تحلیلی انجام شده و مطالعات علمی مرتبط منتشرشده در پایگاه های معتبر داخلی و خارجی طی سال های اخیر مورد بررسی قرار گرفته است.یافته های مطالعات نشان می دهد که مداخلات توانبخشی مبتنی بر فعالیت بدنی ساختاریافته، از جمله تمرینات هوازی، تمرینات تعادلی، تمرینات اصلاحی و برنامه های حرکتی هدفمند، نقش موثری در کاهش آسیب های حرکتی، بهبود مهارت های حرکتی پایه، افزایش کنترل پوسچرال و ارتقای سلامت جسمانی و روانی کودکان اوتیسم ایفا می کنند.در مجموع، نتایج حاکی از آن است که طراحی و اجرای برنامه های فعالیت بدنی متناسب با ویژگی های فردی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می تواند به عنوان رویکردی موثر در توانبخشی حرکتی و تحقق سلامت پایدار مورد توجه متخصصان علوم ورزشی و درمانگران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، آسیب شناسی حرکتی ، توانبخشی ، فعالیت بدنی ، سلامت پایدار