واکاوی نقش میانجی گری یادگیری مشارکتی در توسعه خودکارآمدی و مهارت های حل مسئله دانش آموزان

با گذار از پارادایم های معلم محور به دانش آموزمحور، تاکید بر توسعه مهارت های شناختی و تنظیمی در فرآیند یادگیری بیش از پیش احساس می شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر متقابل یادگیری مشارکتی بر خودکارآمدی و مهارت های حل مسئله دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه از نوع مروری-تحلیلی بوده و با بهره گیری از منابع معتبر داخلی و بین المللی در بازه زمانی ۱۳۷۸ تا ۱۴۰۵، ادبیات موضوع را بازبینی کرده است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری مشارکتی از طریق ایجاد وابستگی مثبت متقابل و تعاملات چهره به چهره، نه تنها پیشرفت تحصیلی، بلکه با تقویت باورهای خودکارآمدی (بر اساس نظریه اجتماعی-شناختی بندورا)، انگیزه درونی و توانایی مدیریت هیجانات را ارتقا می بخشد. همچنین، مواجهه با مسائل پیچیده در بستر گروهی، مهارت های تفکر انتقادی و راهبردهای حل مسئله را (با الهام از مدل پولیا) تقویت می کند. نتایج حاکی از آن است که تلفیق آموزش مهارت های حل مسئله با روش های مشارکتی، منجر به خودتنظیمی هیجانی و یادگیری عمیق تر می شود. این پژوهش پیشنهاد می کند که معلمان با طراحی ساختارمند فعالیت های گروهی و آموزش صریح راهبردهای شناختی، بستر لازم برای شکوفایی پتانسیل های شناختی و عاطفی دانش آموزان را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، خودکارآمدی ، حل مسئله ، خودتنظیمی هیجانی ، روان شناسی تربیتی.