طراحی آموزشی فراگیر (UDL) به مثابه راهبردی نوین برای رفع موانع یادگیری

ناتوانی های یادگیری و اختلالات طیف هوشی، از چالش های بنیادین سیستم های آموزشی معاصر هستند که نیازمند گذار از مدل های درمانی سنتی به رویکردهای پیشگیرانه و فراگیر است. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی مدل طراحی آموزشی فراگیر (UDL) در حمایت از دانش آموزان با ناتوانی های یادگیری و اختلالات هوشی انجام شده است. روش پژوهش، مروری توصیفی-تحلیلی بر مطالعات میدانی و نظریه های مرتبط با علوم تربیتی و روان شناسی آموزشی است. یافته ها نشان می دهد که اصول سه گانه UDL (ارائه چندگانه، بیان چندگانه و درگیری چندگانه) با حذف موانع ساختاری و محیطی، پروفایل های یادگیری متنوع را پشتیبانی می کند. نتایج حاکی از آن است که پیاده سازی فناوری های آموزشی در بستر UDL، نه تنها دسترسی به آموزش را برای دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری و نیازهای ویژه افزایش می دهد، بلکه کیفیت یادگیری را ارتقا می بخشد. این مقاله نتیجه می گیرد که تلفیق UDL با مداخلات تخصصی و بهره گیری از فناوری، راهکاری کارآمد برای عدالت آموزشی و پاسخگویی به تفاوت های فردی است.

کلیدواژه ها:

طراحی آموزشی فراگیر (UDL) ، ناتوانی های یادگیری ، اختلالات هوشی ، آموزش فراگیر ، فناوری آموزشی