تحلیل رابطه روش های تدریس فعال معلم معارف با انگیزش تحصیلی و مشارکت دانش آموزان در آموزش مجازی با رویکرد یادگیری عمیق

آموزش مجازی در سال های اخیر به ویژه با گسترش فناوری های ارتباطی و نیز شرایط خاص اجتماعی، به یکی از بسترهای اصلی تعلیم و تربیت تبدیل شده است. در این میان، موفقیت فرایند یاددهی-یادگیری در فضای مجازی بیش از هر چیز به شیوه تدریس معلم وابسته است. درس معارف اسلامی نیز به دلیل ماهیت مفهومی، ارزشی و تربیتی خود، نیازمند روش هایی است که دانش آموز را از حالت انفعال خارج کرده و او را به تفکر، مشارکت، تعامل و درک عمیق مفاهیم سوق دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه روش های تدریس فعال معلم معارف با انگیزش و مشارکت دانش آموزان در دوران آموزش مجازی و نقش آن در ایجاد یادگیری عمیق تدوین شده است.روش های تدریس فعال، از جمله بحث گروهی، یادگیری مشارکتی، پرسش و پاسخ هدایت شده، حل مسئله، بارش فکری و آموزش تعاملی، می توانند موجب افزایش درگیری شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان شوند. بر اساس مطالعات پیشین، هرچه معلم از روش های فعال تر و دانش آموزمحورتر استفاده کند، انگیزش تحصیلی، احساس مسئولیت، علاقه به یادگیری و مشارکت در کلاس افزایش می یابد. در مقابل، استفاده از روش های یک سویه و مبتنی بر سخنرانی، به ویژه در آموزش مجازی، غالبا به کاهش توجه، تعامل و عمق یادگیری منجر می شود. یافته های نظری و پژوهشی نشان می دهد که به کارگیری روش های فعال در تدریس معارف می تواند زمینه فهم عمیق تر مفاهیم دینی، تقویت تفکر انتقادی، تثبیت یادگیری و مشارکت موثر دانش آموزان را فراهم آورد.نتایج این پژوهش بیانگر آن است که میان روش های تدریس فعال معلم معارف و میزان انگیزش و مشارکت دانش آموزان در آموزش مجازی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد و این امر در نهایت به یادگیری عمیق تر منجر می شود.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، معلم معارف ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، آموزش مجازی ، یادگیری عمیق