کاربرد رویکرد شهر هوشمنددر ارتقای کارآمدی برنامه ریزی مسکن شهری
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 18
فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
PSHCONF31_282
تاریخ نمایه سازی: 17 خرداد 1405
چکیده مقاله:
رشد شتابان شهرنشینی، افزایش تقاضا برای مسکن و پیچیدگی های مدیریتی شهرهای معاصر، نظام برنامه ریزی مسکن شهری را با چالش های متعددی از جمله ناکارآمدی در تخصیص منابع، ناهماهنگی نهادی، کمبود اطلاعات دقیق و ضعف در پیش بینی نیازهای آتی مواجه کرده است. در این میان، رویکرد **شهر هوشمند** به عنوان یکی از پارادایم های نوین مدیریت شهری، با اتکا بر فناوری های نوین اطلاعات و ارتباطات، داده های کلان، سامانه های هوشمند و حکمرانی داده محور، ظرفیت های تازه ای برای ارتقای کارآمدی برنامه ریزی شهری به ویژه در حوزه مسکن فراهم می کند. هدف اصلی این پژوهش، تبیین نقش و ظرفیت های رویکرد شهر هوشمند در **افزایش کارآمدی فرآیندهای برنامه ریزی مسکن شهری** و شناسایی سازوکارهایی است که از طریق آن ها می توان کیفیت تصمیم گیری، تخصیص منابع و پاسخگویی به نیازهای مسکن شهری را بهبود بخشید.این پژوهش از نظر هدف **کاربردی** و از نظر ماهیت **توصیفی–تحلیلی** است. روش گردآوری داده ها بر پایه **مطالعات اسنادی و کتابخانه ای** و بررسی منابع علمی جدید در حوزه شهر هوشمند، برنامه ریزی شهری و سیاست گذاری مسکن انجام شده است. در چارچوب تحلیلی پژوهش، ابتدا مولفه های اصلی شهر هوشمند شامل زیرساخت های دیجیتال، حکمرانی هوشمند، داده های مکانی و شهری، مشارکت شهروندی و سامانه های تصمیم یار مورد بررسی قرار گرفته و سپس نحوه تاثیرگذاری این مولفه ها بر ابعاد مختلف برنامه ریزی مسکن شهری از جمله **پایش تقاضا و عرضه مسکن، پیش بینی الگوهای رشد شهری، مکان یابی بهینه پروژه های مسکونی، افزایش شفافیت بازار مسکن و بهبود هماهنگی نهادی** تحلیل شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری رویکرد شهر هوشمند می تواند از طریق **یکپارچه سازی داده های شهری، استفاده از تحلیل های داده محور، توسعه سامانه های اطلاعات مکانی و تقویت بسترهای مشارکت دیجیتال شهروندان**، کارآمدی نظام برنامه ریزی مسکن شهری را به طور قابل توجهی ارتقا دهد. همچنین این رویکرد امکان **پیش بینی دقیق تر نیازهای مسکن، کاهش عدم تقارن اطلاعات در بازار مسکن، افزایش شفافیت تصمیمات برنامه ریزی و بهبود هماهنگی میان نهادهای مدیریت شهری** را فراهم می کند. در نهایت، نتایج پژوهش نشان می دهد که ادغام فناوری های هوشمند با سازوکارهای برنامه ریزی شهری می تواند به شکل گیری **مدل های نوین برنامه ریزی مسکن مبتنی بر داده و آینده نگر** منجر شود که قادرند پاسخ موثرتری به تحولات جمعیتی و فضایی شهرها ارائه دهند
کلیدواژه ها:
شهر هوشمند ، برنامه ریزی مسکن شهری ، حکمرانی هوشمند ، داده های کلان شهری ، مدیریت شهری ، کارآمدی برنامه ریزی.
نویسندگان
محمدرضا احمدپور تمیجانی
کارشناس ارشدجغرافیا وبرنامه ریزی شهری گرایش برنامه ریزی مسکن وبازآفرینی شهری