تحلیل اثرات بازآفرینی شهری برارزش زمین وتحولات بازار مسکن شهری

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 74

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EBUCONF30_250

تاریخ نمایه سازی: 17 خرداد 1405

چکیده مقاله:

بازآفرینی شهری در دهه های اخیر به عنوان یکی از راهبردهای کلیدی مدیریت توسعه شهری با هدف ارتقای کیفیت محیطی، افزایش کارایی زمین، بهبود عدالت فضایی و تحریک سرمایه گذاری بخش خصوصی مطرح شده است. با این حال، پیامدهای اقتصادی آن، به ویژه در حوزه ارزش زمین و تحولات بازار مسکن، همچنان نیازمند تحلیل های نظام مند و یکپارچه است. هدف این مقاله، تبیین و تحلیل سازوکارهای تاثیر بازآفرینی شهری بر ارزش زمین و پویایی های بازار مسکن در مقیاس شهری، بدون تمرکز بر نمونه موردی خاص و با ارائه یک چارچوب تحلیلی عمومی است.روش تحقیق این پژوهش از نوع **توصیفی–تحلیلی با رویکرد ترکیبی مفهومی–مدل سازی نظری** است. در این راستا، با بهره گیری از مرور نظام مند ادبیات نظری و تجربی جدید (عمدتا دهه ۲۰۲۰ میلادی)، چارچوبی مفهومی برای تبیین روابط میان مداخلات بازآفرینی، انتظارات سرمایه گذاران، تغییرات کاربری زمین، بهبود زیرساخت ها، و واکنش های رفتاری عرضه و تقاضای مسکن تدوین شده است. همچنین، با اتکا به منطق اقتصاد شهری و نظریه رانت زمین، سازوکار انتقال اثرات از سطح پروژه های بازآفرینی به سطح قیمت زمین و اجاره مسکن مدل سازی شده است.نتایج تحلیل نشان می دهد بازآفرینی شهری از سه مسیر اصلی بر ارزش زمین اثر می گذارد: (۱) افزایش مطلوبیت مکانی و کاهش هزینه های ادراکی ریسک، (۲) تغییر در انتظارات سودآوری آتی و شکل گیری رانت انتظاری، و (۳) ارتقای دسترسی پذیری و کارایی کاربری زمین. این تحولات منجر به افزایش قیمت زمین و رشد تدریجی یا جهشی قیمت مسکن در محدوده های هدف و پیرامونی می شود. با این حال، شدت و دامنه این اثرات به متغیرهایی چون ساختار مالکیت زمین، میزان مداخله دولت، سیاست های تنظیمی بازار مسکن، کشش عرضه، و ظرفیت جذب سرمایه بستگی دارد. یافته ها همچنین نشان می دهد در غیاب سیاست های مکمل تنظیمی، بازآفرینی شهری می تواند به بروز پدیده هایی نظیر تورم زمین، جابه جایی جمعیتی (ناشی از افزایش هزینه سکونت) و تغییر ترکیب اجتماعی منجر شود.نوآوری مقاله در ارائه یک **چارچوب تحلیلی یکپارچه و غیرموردی** است که رابطه میان بازآفرینی شهری و تحولات بازار زمین و مسکن را در قالب یک مدل مفهومی چندسطحی تبیین می کند و امکان کاربرد آن در بسترهای شهری مختلف را فراهم می سازد. این چارچوب می تواند مبنایی برای سیاست گذاری مبتنی بر شواهد در حوزه تنظیم بازار زمین و هدایت آثار اقتصادی بازآفرینی شهری باشد.

نویسندگان

محمدرضا احمدپور تمیجانی

کارشناس ارشدجغرافیا وبرنامه ریزی شهری گرایش برنامه ریزی مسکن وبازآفرینی