آثار بومی گرایی و بازتاب عناصر اقلیمی در داستان " من نوکر بابا نیستم " نوشته ی احمد اکبرپور

نقد بوم گرا بیشتر ارتباط ، تاثیر وعناصر ادبیات و محیط بومی است و به ارتباط دوسویه ی این دو با هم می پردازد. صبغه ی محلی در ادبیات یا ادبیات بومی و اقلیمی ، به معنای گنجاندن خصوصیات ناحیه ای خاص است که سبب جذابیت روایت می شود و داستان را بدون تغییر در پیرنگ آن ،از جهت بازتاباندن ویژگی های یک اقلیم خاص ، از دیگر داستان ها متمایزو برجسته می کند . دامنه ی مطالعات در نقد بوم گرایانه را می توان در عناصر و ویژگی های طبیعی ، فرهنگی و اجتماعی بازجست. در ادبیات کودک و نوجوان نیز آثار متعددی خلق شده است. واکاوی نقش عناصر بومی گرایانه در آثار کودک و نوجوان می تواند، در دوران حساس رشدی کودک و هویت یابی نوجوان، بستری برای پیوند میان جهان درونی او و میراث فرهنگی اش فراهم آورد. در این راستا، احمد اکبر پور ، بومی نویس مناطق جنوب ، در زمینه ی داستان نوجوان ایران به شمار می آید. این تحقیق، توصیفی- تحلیلی وبه روش کتابخانه ای انجام شده است. از همین رو، این پژوهش بر آن است تا بر پایه ی نقد بوم گرایانه، داستان" من نوکر با با نیستم" را بررسی کند و عناصر آن را نمایان سازد. احمد اکبر پور در داستان " من نوکر بابا نیستم " ، با صبغه ی محلی و رنگ و بوی بومی اثر ، داستانی متمایز، خلق می کند که می توان عناصر و ویژگی های طبیعی ، فرهنگی و اجتماعی زیست بوم ا و را در آن کاوید .

کلیدواژه ها:

نقد بوم گرا ، عناصر وویژگی های بومی ، داستان نوجوان ، احمد اکبرپور ، من نوکر بابا نیستم