واکاوی رابطه بین سواد دیجیتال، پدیده پذیرش فناوری و کیفیت فعالیت های آموزشی معلمان در مدارس هوشمند

ورود شتابان فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی به سیستم های آموزشی، ساختار مدارس سنتی را دگرگون ساخته و مفهوم جدیدی تحت عنوان مدارس هوشمند را پدید آورده است. تحقق اهداف این مدارس بیش از آنکه به تجهیزات سخت افزاری وابسته باشد، به شایستگی ها و ویژگی های مهارتی و روانی معلمان بستگی دارد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی جامع رابطه بین سواد دیجیتال، پدیده پذیرش فناوری و کیفیت فعالیت های آموزشی معلمان در مدارس هوشمند به رشته تحریر درآمده است. این مطالعه از نظر روش شناسی در زمره پژوهش های توصیفی-تحلیلی با رویکرد مرور نظام مند ادبیات و تحلیل متون علمی قرار دارد. یافته های پژوهش نشان می دهد که سواد دیجیتال معلمان نه تنها توانایی فنی آن ها را برای به کارگیری ابزارهای چندرسانه ای و نرم افزارهای آموزشی افزایش می دهد، بلکه به عنوان یک پیش بین قوی برای پذیرش فناوری و کاهش مقاومت در برابر ابزارهای نوظهور عمل می کند. معلمان دارای سواد دیجیتال بالا، نگرش مثبت تری نسبت به کارآمدی فناوری داشته و با سهولت بیشتری این ابزارها را در فرآیند تدریس و مدیریت کلاس ادغام می کنند. این پذیرش روان شناختی و مهارتی به طور مستقیم کیفیت فعالیت های آموزشی را از طریق شخصی سازی آموزش، غنی سازی محتوا و افزایش درگیری شناختی دانش آموزان ارتقا می دهد. با این حال، انتقال این شایستگی ها به محیط کلاس با چالش های ساختاری و بافتاری جدی روبرو است. در نهایت، تفکر سیستمی و برنامه ریزی برای توسعه مداوم شایستگی های معلمان در عصر هوش مصنوعی به عنوان راهکاری بنیادین برای پایداری کیفیت آموزشی در مدارس هوشمند پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، پذیرش فناوری ، کیفیت فعالیت های آموزشی ، مدارس هوشمند ، شایستگی حرفه ای معلمان.