تاثیر برنامه های توسعه حرفه ای بر دانش دیجیتال و باورهای خوداثربخشی معلمان

ورود شتابان فناوری های نوظهور و ابزارهای دیجیتال به نظام های آموزشی، بازآفرینی بنیادین فرآیندهای یاددهی-یادگیری را به یک ضرورت انکارناپذیر تبدیل کرده است. با این حال، تحقق عینی و موفقیت آمیز آموزش دیجیتال، بیش از تامین تجهیزات سخت افزاری، به شایستگی های شناختی و آمادگی های روانی نیروی انسانی یعنی معلمان وابسته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و تحلیل نظام مند تاثیر برنامه های توسعه حرفه ای بر دانش دیجیتال و باورهای خوداثربخشی معلمان تدوین شده است. روش این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی با اتکا به روش مرور ادبیات پژوهشی و تحلیل متون علمی داخلی و بین المللی مرتبط است. یافته های حاصل از واکاوی متون نشان می دهد که برنامه های توسعه حرفه ای هدفمند، نقشی حیاتی در ارتقای دانش فناوری، دانش تربیتی محتوایی فناوری و شایستگی های نوین نظیر تعامل اثربخش با هوش مصنوعی مولد ایفا می کنند. علاوه بر ارتقای این بعد شناختی، این برنامه ها با فعال سازی منابع چهارگانه خوداثربخشی مانند ایجاد تجربه های موفق مستقیم، فراهم سازی بستر مدل سازی همتایان و ارائه بازخوردهای سازنده، اضطراب دیجیتال معلمان را به شدت کاهش داده و میزان فناوری پذیری آنان را تقویت می نمایند. با این وجود، فرآیند انتقال آموخته های معلمان به محیط واقعی کلاس درس با چالش های بافتاری جدی همچون کمبود شدید زمان، ضعف زیرساخت های مدرسه ای، مسائل اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی و عدم پشتیبانی های مستمر آموزشی مواجه است. در نهایت، این نتیجه حاصل شد که برنامه های توسعه حرفه ای زمانی به بالاترین کارآمدی دست می یابند که رویکردی سیستماتیک، مداوم و متناسب با نیازهای بومی داشته و به طور متوازن به توانمندسازی دوقلوی شناختی و روان شناختی معلمان بپردازند. ارتقای هم زمان دانش دیجیتال و باورهای انگیزشی، کلید اصلی تلفیق پایدار فناوری در مدارس است.

کلیدواژه ها:

توسعه حرفه ای معلمان ، دانش دیجیتال ، خوداثربخشی معلمان ، فناوری های آموزشی ، هوش مصنوعی مولد.