چگونه توانستم به کمک فناوری و بهره گیری از هوش مصنوعی در آموزش، به یکی از دانش آموزانم به نام نسترن که دچار مشکل در یادگیری بود موفق عمل کنم؟

این اقدام پژوهی با هدف بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزی به نام نسترن در پایه دوازدهم متوسطه دوم مدرسه شاهد رضوان (آموزش وپرورش ناحیه یک اهواز) در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ انجام شد. پژوهشگر، سمیه پیرزاده با ۱۵ سال سابقه خدمت، در کلاس ۳۰ نفره ای از مجموع ۴۱۹ دانش آموز مدرسه، با مشاهده افت تحصیلی، کاهش مشارکت کلاسی و ضعف در تمرکز و خودتنظیمی یادگیری این دانش آموز، مسئله را به صورت نظام مند شناسایی و تحلیل نمود.روش پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر چرخه اقدام پژوهی (تشخیص مسئله، طراحی اقدام، اجرا، ارزشیابی و بازاندیشی) بود. داده ها از طریق مشاهده مستقیم، تحلیل نتایج ارزشیابی های مستمر، گفت وگو با دانش آموز و اولیا، و بررسی تکالیف گردآوری شد. پس از تحلیل علل احتمالی شامل ضعف در درک مفاهیم انتزاعی، اضطراب امتحان و پایین بودن انگیزش درونی، برنامه مداخله ای مبتنی بر فناوری طراحی گردید. در این راستا از ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی برای تولید محتوای شخصی سازی شده، طراحی تمرین های تعاملی، ارائه بازخورد فوری، شبیه سازی مفاهیم دشوار و تنظیم برنامه مطالعاتی هوشمند استفاده شد. همچنین کلاس مجازی مکمل و بانک سوالات تطبیقی متناسب با سطح یادگیری دانش آموز ایجاد گردید.نتایج نشان داد که پس از اجرای مداخلات طی یک نیم سال تحصیلی، میانگین نمرات نسترن در آزمون های کلاسی افزایش معنادار یافت، میزان مشارکت وی در بحث های درسی بیشتر شد و اعتمادبه نفس تحصیلی او تقویت گردید. علاوه بر بهبود عملکرد شناختی، شاخص های انگیزشی و خودکارآمدی نیز رشد قابل توجهی نشان داد. تحلیل بازخوردها بیانگر آن بود که شخصی سازی آموزش با کمک هوش مصنوعی و ارائه بازخورد آنی، نقش موثری در تثبیت یادگیری و کاهش اضطراب ایفا کرده است.یافته های این اقدام پژوهی نشان می دهد که ادغام هدفمند فناوری های نوین و هوش مصنوعی در فرآیند تدریس، می تواند راهکاری اثربخش برای حمایت از دانش آموزان دارای مشکلات یادگیری در مقطع متوسطه دوم باشد. پیشنهاد می شود معلمان با ارتقای سواد دیجیتال و طراحی برنامه های یادگیری تطبیقی، از ظرفیت های هوش مصنوعی در جهت بهبود کیفیت آموزش بهره گیرند.