بررسی پدیدار شناختی تاثیر فضای شنیداری بر بیان ناخودآگاه تصویری کودکان (۵ تا ۱۰ ساله) با هدف بهبود ارتباط با ناخودآگاه و پیرامون، رهایی دست در ترسیم

هدف این پژوهش بررسی تاثیر انواع فضاهای شنیداری (از جمله موسیقی کلاسیک، صدای باد، صدای ماشین، و سکوت مطلق) بر نحوه ی بیان بصری کودکان در حین نقاشی است. مطالعه ای تجربی با مشارکت گروهی از کودکان ۵ تا ۱۰ ساله در قالب جلسات کنترل شده طراحی شد. تحلیل داده ها بر مبنای نشانه شناسی بصری، الگوهای تکرارشونده، و تفسیر پدیدارشناختی صورت گرفت. نتایج نشان می دهد که نوع محرک شنیداری در فاز خلاقیت بیان بصری کودکان تاثیرگذار است؛ از جمله افزایش استفاده از خطوط منحنی با شدت و ضعف های مختلف و استفاده از فضای کل کاغذ، استفاده از رنگ های مختلف هماهنگ با نوع موسیقی در مرحله رنگ آمیزی، افزایش سیالیت در حرکت دست و همچنین افزایش اعتماد به نفس در رها سازی خطوط. این یافته ها می تواند در آموزش هنر کودکان و طراحی محیط های خلاقانه نقش موثری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

نقاشی کودکان ، صدا ، فضای شنیداری ، پدیدارشناسی ، روان شناسی هنر ، موسیقی ، سکوت ، تحلیل بصری