نقش سرمایه روانشناختی در پیش بینی پایداری تحصیلی با میانجی گری تاب آوری و نقش تعدیل گر حمایت اجتماعی
محل انتشار: همایش بین المللی آموزش و پرورش در قرن بیست و یکم
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 27
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ANDIKACONF01_3047
تاریخ نمایه سازی: 17 خرداد 1405
چکیده مقاله:
پایداری تحصیلی به عنوان یکی از شاخص های مهم موفقیت آموزشی، به توانایی دانشجویان در ادامه مسیر یادگیری و مقابله با چالش های تحصیلی اشاره دارد. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران به عوامل روان شناختی موثر بر پایداری تحصیلی افزایش یافته است. در این میان، سرمایه روان شناختی که شامل مولفه هایی همچون امید، خودکارآمدی، خوش بینی و تاب آوری است، می تواند نقش مهمی در تقویت توانایی دانشجویان برای مواجهه با فشارها و موانع آموزشی ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش سرمایه روان شناختی در پیش بینی پایداری تحصیلی با میانجی گری تاب آوری و نقش تعدیل گر حمایت اجتماعی در میان دانشجویان بود.روش پژوهش از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل یابی روابط ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان دانشگاهی تشکیل دادند که از میان آن ها نمونه ای به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد سرمایه روان شناختی، تاب آوری، حمایت اجتماعی و پایداری تحصیلی استفاده شد. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی و مدل یابی معادلات ساختاری مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها نشان داد سرمایه روان شناختی به طور مستقیم و معناداری پایداری تحصیلی را پیش بینی می کند. همچنین تاب آوری نقش میانجی معناداری در رابطه میان سرمایه روان شناختی و پایداری تحصیلی ایفا می کند؛ به این معنا که دانشجویانی که از سطح بالاتری از سرمایه روان شناختی برخوردارند، تاب آوری بیشتری نشان می دهند و در نتیجه توانایی بیشتری برای حفظ و تداوم فعالیت های تحصیلی دارند. علاوه بر این، نتایج نشان داد حمایت اجتماعی نقش تعدیل گر در این رابطه دارد؛ به گونه ای که در سطوح بالاتر حمایت اجتماعی، تاثیر سرمایه روان شناختی و تاب آوری بر پایداری تحصیلی تقویت می شود.بر اساس نتایج پژوهش می توان نتیجه گرفت که تقویت مولفه های سرمایه روان شناختی و توسعه شبکه های حمایتی اجتماعی در محیط های آموزشی می تواند به افزایش تاب آوری و در نهایت ارتقای پایداری تحصیلی دانشجویان منجر شود. بنابراین، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و مشاوره ای دانشگاه ها با تمرکز بر ارتقای امید، خودکارآمدی، خوش بینی، تاب آوری و گسترش حمایت اجتماعی طراحی و اجرا شوند تا زمینه بهبود عملکرد و تداوم تحصیلی دانشجویان فراهم شود.
نویسندگان
زهرا خزایی
کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی،شاغل در آموزش و پرورش کرمانشاه،مقطع ابتدایی،دبستان نصرت اله مکری