نقش هوش مصنوعی در دیپلماسی و تصمیم گیری های راهبری دولت ها

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های بنیادین انقلاب چهارم صنعتی، عرصه دیپلماسی و تصمیم گیری های راهبردی دولت ها را دگرگون ساخته است. نوشتار حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و آینده پژوهی، به دنبال پاسخ به این پرسش است که هوش مصنوعی چه نقشی در تحول دیپلماسی و تصمیم گیری های راهبردی ایفا می کند و مهم ترین فرصت ها و چالش های فراروی آن کدامند؟ یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی در حوزه های دیپلماسی عمومی (تحلیل احساسات، شخصی سازی پیام ها، مقابله با دیپلماسی زامبی)، مذاکرات بین المللی (شبیه سازی سناریوها، پیش بینی رفتار طرف مقابل، میانجیگری خودکار) و تحلیل ژئوپلیتیک (پایش رسانه ها، هشدار زودهنگام) کاربردهای گسترده ای دارد. در مقابل، چالش هایی مانند عدم شفافیت الگوریتم ها، سوگیری الگوریتمی، خلا مسئولیت پذیری حقوقی، آسیب پذیری سایبری و خطر دیپلماسی الگوریتمی پرسرعت، این حوزه را تهدید می کند. چهار سناریوی همکاری جهانی و دیپلماسی شفاف، رقابت کنترل شده و دوچندقطبی، مسابقه تسلیحات الگوریتمی و بازگشت به دیپلماسی انسانی، به عنوان محتمل ترین آینده های پیش رو ترسیم شده اند. در پایان، پیشنهادهایی برای تدوین سند ملی هوش مصنوعی در سیاست خارجی ایران و طراحی معاهده جهانی تنظیم هوش مصنوعی در دیپلماسی ارائه شده است.