بررسی مشارکت والدین در فرایند آموزش، یکی از عوامل کلیدی برای ارتقای کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش با هدف پاسخ به این پرسش کلیدی انجام شد که چگونه می توان والدین را به گونه ای موثر و پایدار به عنوان همکار در فرآیند آموزشی درگیر کرد. یافته ها به وضوح نشان می دهند که علیرغم باور همگان به اهمیت مشارکت خانواده، در عمل، این ارتباط عمدتا در سطحی نمادین، یک سویه و مبتنی بر مشکلات باقی مانده است. موانع اصلی نه تنها ساختاری (مانند نبود برنامه)، بلکه تا حد زیادی فرهنگی و نگرشی هستند؛ از یک سو، نگرش انفعالی برخی والدین و از سوی دیگر، دیدگاه تدافعی بخشی از بدنه آموزشی. این مقاله تاکید می کند که مشارکت واقعی والدین یک فرآیند تدریجی است که نیازمند اراده و رهبری مدیر مدرسه به عنوان تسهیل گر اصلی است. پیشنهاد نهایی آن است که هر مدرسه، متناسب با بافت اجتماعی دانش آموزان و منابع خود، اقدام به طراحی و اجرای آزمایشی یک برنامه مشارکتی در یک زمینه کوچک و مشخص (مانند بهبود ارتباط کلاسی از طریق یک پیام رسان) کند، نتایج را رصد نماید و سپس آن را توسعه دهد. موفقیت در یک پروژه کوچک، خود به عنوان بهترین محرک برای ایجاد اعتماد و گسترش همکاری در ابعاد بزرگتر عمل خواهد کرد. تنها از طریق چنین نگاهی عمل گرا، تکرارپذیر و مدرسه محور است که می توان امید داشت رابطه خانه و مدرسه از حاشیه به متن مدیریت آموزشی بازگردد و به اصلی ترین اهرم برای ارتقای کیفیت یادگیری و عدالت تربیتی تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، همکار آموزشی ، تعامل مدرسه و خانواده ، کیفیت آموزش ، انگیزش یادگیری