تاثیر روش تدریس کاوشگری بر خلاقیت دانش آموزان

هدف این مقاله بررسی تاثیر روش تدریس کاوشگری بر خلاقیت دانش آموزان است. روش کاوشگری با تکیه بر پرسش محوری، تجربه ورزی، فرضیه سازی، آزمون و بازاندیشی، یادگیری را از حالت دریافت منفعلانه اطلاعات به فرایندی فعال و معنادار تبدیل می کند. در این رویکرد، دانش آموزان به جای حفظ پاسخ های آماده، در موقعیت حل مسئله قرار می گیرند و از طریق جمع آوری داده، گفت وگو، استدلال و تولید ایده های بدیل، به ساخت دانش می پردازند. از دیدگاه روان شناسی شناختی و نظریه های انگیزشی، چنین محیطی می تواند مولفه های اصلی خلاقیت مانند سیالی، انعطاف پذیری، اصالت و بسط را تقویت کند. در این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی، سازوکارهای اثرگذاری تدریس کاوشگری بر خلاقیت، شرایط اجرایی، نقش معلم، و موانع احتمالی در کلاس درس بررسی می شود. نتیجه کلی نشان می دهد که کاوشگری، در صورت طراحی مناسب فعالیت ها، فراهم کردن امنیت روانی، و ارزشیابی فرایندی، ظرفیت بالایی برای ارتقای خلاقیت دانش آموزان دارد و می تواند به توسعه مهارت های تفکر واگرا و حل مسئله در سطوح مختلف تحصیلی کمک کند.