نظریه یادگیری اجتماعی و آموزش ترکیبی

نظریه یادگیری اجتماعی بر اهمیت مشاهده، تعامل و الگوگیری در فرآیند یادگیری تاکید می کند. بر اساس دیدگاه بندورا، افراد بخش مهمی از رفتارها، نگرش ها و مهارت های خود را از طریق مشاهده رفتار دیگران و پیامدهای آن فرا می گیرند. آموزش ترکیبی با ایجاد فرصت های متعدد برای تعاملات حضوری و مجازی، زمینه تحقق اصول این نظریه را فراهم می سازد. دانش آموزان در محیط های حضوری از طریق ارتباط مستقیم با معلمان و همکلاسی ها و در محیط های مجازی از طریق مشارکت در گروه های آموزشی، تالارهای گفتگو و فعالیت های تعاملی، فرصت مشاهده و یادگیری از دیگران را به دست می آورند. این تعاملات موجب تقویت مهارت های ارتباطی، همکاری گروهی و یادگیری مشارکتی می شود. همچنین، بازخوردهای مستمر و مشاهده موفقیت سایر دانش آموزان می تواند انگیزه و خودکارآمدی یادگیرندگان را افزایش دهد. از این منظر، آموزش ترکیبی محیطی مناسب برای تحقق یادگیری اجتماعی و توسعه مهارت های فردی و جمعی دانش آموزان فراهم می کند (کدیور، ۱۳۹۷؛ سیف، ۱۴۰۰).