آموزش ترکیبی در نظام آموزشی ایران

آموزش ترکیبی در نظام آموزشی ایران به ویژه در سال های اخیر و هم زمان با گسترش فناوری های ارتباطی و اطلاعاتی، جایگاه ویژه ای یافته است. هرچند استفاده از فناوری در آموزش پیشینه ای چند دهه ای در کشور دارد، اما همه گیری بیماری کرونا موجب شد بهره گیری از بسترهای مجازی در کنار آموزش حضوری به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل شود. راه اندازی سامانه های آموزشی نظیر شبکه آموزشی دانش آموز (شاد) و توسعه زیرساخت های آموزش الکترونیکی در مدارس، زمینه گسترش آموزش ترکیبی را فراهم ساخت. در این رویکرد، تلاش شده است تا ضمن حفظ مزایای تعاملات حضوری، از ظرفیت های فناوری برای تسهیل یادگیری و افزایش دسترسی دانش آموزان به منابع آموزشی استفاده شود. با این حال، اجرای موفق آموزش ترکیبی در ایران با چالش هایی همچون نابرابری در دسترسی به اینترنت، کمبود تجهیزات آموزشی، تفاوت سطح سواد دیجیتالی معلمان و دانش آموزان و محدودیت های زیرساختی مواجه بوده است. با وجود این چالش ها، تجربه سال های اخیر نشان داده است که آموزش ترکیبی می تواند به عنوان رویکردی اثربخش در بهبود کیفیت آموزش، افزایش انعطاف پذیری نظام آموزشی و پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان مورد استفاده قرار گیرد و زمینه تحول در فرآیند یاددهی یادگیری را فراهم سازد (مهرمحمدی، ۱۳۹۹؛ زارع و همکاران، ۱۳۹۸).