سیر تحول آموزش ترکیبی در جهان

تحول آموزش ترکیبی در جهان همگام با پیشرفت فناوری های ارتباطی و تغییر نیازهای آموزشی جوامع صورت گرفته است. در نخستین مراحل، آموزش از راه دور عمدتا مبتنی بر مکاتبه و ارسال منابع آموزشی بود، اما با ظهور رایانه های شخصی و اینترنت، امکان تعاملات گسترده تر میان معلمان و یادگیرندگان فراهم شد. در دهه های پایانی قرن بیستم، آموزش الکترونیکی به عنوان یک رویکرد نوین مطرح گردید و بسیاری از مراکز آموزشی از سامانه های دیجیتال برای ارائه محتوا استفاده کردند. با این حال، چالش هایی مانند کاهش تعاملات اجتماعی، احساس انزوا و محدودیت در نظارت آموزشی سبب شد الگوی آموزش ترکیبی مورد توجه قرار گیرد. کشورهای پیشرو در حوزه آموزش از جمله ایالات متحده، کانادا، استرالیا و برخی کشورهای اروپایی از نخستین نظام های آموزشی بودند که این رویکرد را در سطوح مختلف آموزشی به کار گرفتند. در سال های اخیر نیز توسعه فناوری های هوشمند، یادگیری همراه، کلاس های مجازی و ابزارهای تعاملی موجب گسترش بیشتر آموزش ترکیبی شده است. همه گیری کرونا نیز نقش مهمی در تسریع پذیرش این الگو در سراسر جهان ایفا کرد و بسیاری از کشورها برای حفظ تداوم آموزش به استفاده گسترده از مدل های ترکیبی روی آوردند. امروزه آموزش ترکیبی به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای یادگیری در قرن بیست و یکم شناخته می شود و بخش مهمی از سیاست های آموزشی کشورهای توسعه یافته را تشکیل می دهد (مهرمحمدی، ۱۳۹۹؛ شعبانی، ۱۳۹۸).