اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش نشخوار فکری افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش نشخوار فکری افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره و کلینیک های روان شناختی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود. از میان آنان ۵۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه (۲۵ نفر آزمایش و ۲۵ نفر کنترل) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت طرحواره درمانی قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پاسخ نشخواری بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون تکمیل شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شد. یافته ها نشان داد که طرحواره درمانی به طور معناداری باعث کاهش نشخوار فکری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش به طور قابل توجهی کمتر از گروه کنترل بود. طرحواره درمانی با شناسایی و اصلاح طرحواره های ناسازگار اولیه (مانند بازداری هیجانی، معیارهای سرسختانه و اطاعت)، به کاهش نشخوار فکری در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر کمک می کند. این رویکرد با تغییر الگوهای فکری مزمن و تکراری، به افراد می آموزد تا رابطه خود را با افکار نگران کننده تغییر دهند. استفاده از این روش در مراکز درمانی شهر اصفهان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، نشخوار فکری ، اختلال اضطراب فراگیر ، اصفهان