استرس ناشی از آموزش غیرحضوری و راهکارهای مدیریت آن در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی استرس ناشی از آموزش غیرحضوری در دانش آموزان و تبیین راهکارهای مدیریت آن در شرایط بحرانی انجام شده است. در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵، هم زمان با تعطیلی های مکرر مدارس به دلیل آلودگی هوا و سپس تداوم آموزش غیرحضوری در پی بحران های گسترده اجتماعی و امنیتی، نظام آموزشی با شرایطی مواجه شد که در آن ثبات یادگیری و آرامش روانی دانش آموزان دستخوش تغییرات قابل توجهی گردید. در این میان، عواملی همچون ناپایداری محیط آموزشی، اختلال در زیرساخت های ارتباطی، کاهش تعاملات اجتماعی، فشارهای خانوادگی و مواجهه مداوم با اخبار تنش زا، زمینه بروز استرس تحصیلی را در میان دانش آموزان تشدید کرد. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی ابعاد مختلف این پدیده پرداخته است. یافته ها نشان می دهد استرس ناشی از آموزش غیرحضوری حاصل تعامل پیچیده عوامل محیطی، آموزشی و روانی است و صرفا به یک متغیر منفرد محدود نمی شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که بهره گیری از راهکارهای مدرسه محور، تقویت ارتباط مستمر میان مدرسه و خانواده، انعطاف در برنامه های آموزشی و توجه به حمایت های روانی اجتماعی می تواند نقش موثری در کاهش پیامدهای منفی این شرایط داشته باشد. در نهایت، تبیین یک الگوی حمایتی چندبعدی شامل ابعاد آموزشی، روانی و اجتماعی، به عنوان راهبردی ضروری برای افزایش تاب آوری دانش آموزان و بهبود کیفیت یادگیری در دوره های اضطراری پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

استرس تحصیلی ، آموزش غیرحضوری ، تاب آوری روانی ، یادگیری الکترونیکی ، حمایت مدرسه ای ، سازگاری تحصیلی ، سلامت روان دانش آموزان