اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر خود تنظیمی تاب آوری و رفتار سازشی با نقش میانجی اضطراب وجودی در دانشجویان روانشناسی بالینی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر خود تنظیمی تاب آوری و رفتار سازشی با نقش میانجی اضطراب وجودی در دانشجویان روان شناسی بالینی انجام شد. در سال های اخیر افزایش استرس های تحصیلی، فشارهای شغلی و بحران های وجودی در دانشجویان سبب کاهش سازگاری و افت تاب آوری شده است. در این مطالعه از طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری روان شناسی بالینی دانشگاه های جنوب کشور در سال ۱۴۰۳ بود. از بین آنها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان شناختی رفتاری قرار گرفت ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خود تنظیمی بوفارد (۲۰۰۱)، تاب آوری کانر و دیوید سون (۲۰۰۳) ، رفتار سازشی و اینلند (۲۰۱۶) و مقیاس اضطراب وجودی گود من (۲۰۱۷) بود. داده ها با استفاده از تحلیل مسیر و نرم افزار AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد درمان شناختی رفتاری به طور معناداری موجب افزایش خود تنظیمی تاب آوری و رفتار سازشی و کاهش اضطراب وجودی شد (۰۰۰۱ > ) همچنین اضطراب وجودی نقش میانجی معناداریدر رابطه میان درمان و متغیرهای روان شناختی داشت. این یافته ها اهمیت درمان شناختی رفتاری را در بهبود سلامت روان دانشجویان و ارتقای سازگاری آنان با چالش های زندگی دانشگاهی بر برجسته می کند.