اضطراب اجتماعی در نوجوانان و تاثیر آن بر مشارکت کلاسی و اجتناب از فعالیت های گروهی در مدرسه

اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین اختلالات روانی در دوره نوجوانی است که با ترس شدید و مداوم از موقعیت های اجتماعی و ارزیابی منفی توسط دیگران مشخص می شود. این اختلال تاثیرات عمیقی بر عملکرد تحصیلی و ارتباطی نوجوانان در محیط مدرسه می گذارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین اضطراب اجتماعی در نوجوانان و کاهش مشارکت کلاسی از یک سو و افزایش اجتناب از فعالیت های گروهی در مدرسه از سوی دیگر است. این مقاله به روش مروری و با رویکرد تحلیلی توصیفی نگارش یافته است. یافته ها نشان می دهد که نوجوانان مبتلا به اضطراب اجتماعی، به دلیل ترس از قضاوت شدن، مورد تمسخر قرار گرفتن یا طرد شدن توسط همسالان، تمایل بسیار کمی به پاسخ دادن به سوالات معلم در کلاس، پرسیدن سوال، ارائه کنفرانس و شرکت در بحث های کلاسی دارند. این کاهش مشارکت کلاسی منجر به افت تحصیلی، احساس ناکارآمدی و تشدید چرخه معیوب اضطراب می شود. همچنین این دانش آموزان به طور فعال از فعالیت های گروهی مانند کار تیمی، پروژه های مشارکتی، بازی های گروهی و فعالیت های فوق برنامه اجتناب می کنند. رفتارهای اجتنابی شامل غیبت از مدرسه در روزهای فعالیت گروهی، نشستن در ردیف های آخر کلاس، صحبت نکردن با همگروهی ها و انزوا طلبی است. نتایج نشان می دهد که معلمان اغلب این رفتارها را به عنوان کمرویی، تنبلی یا عدم هوش اجتماعی تفسیر می کنند و کمتر به وجود اختلال اضطراب اجتماعی پی می برند. در پایان مقاله، راهکارهایی برای شناسایی زودهنگام دانش آموزان مبتلا به اضطراب اجتماعی و ایجاد فضای امن و حمایت گر در کلاس درس ارائه می شود. توجه به این مسئله می تواند از بسیاری از پیامدهای منفی تحصیلی و روانی در نوجوانان پیشگیری کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، نوجوانان ، مشارکت کلاسی ، اجتناب از فعالیت های گروهی ، مدرسه