نقش هوش هیجانی و سبک دلبستگی اولیه در پیش بینی علائم نوجوانان دارای اختلال اتیسم

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش هوش هیجانی و سبک دلبستگی اولیه در پیش بینی علائم نوجوانان دارای اختلال طیف اتیسم در شهر تهران انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ ساله مبتلا به اختلال اتیسم با عملکرد بالا در شهر تهران بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه هوش هیجانی بار-آن، پرسشنامه دلبستگی بزرگسالان کولینز و رید و مقیاس درجه بندی اتیسم گیلیام پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین هوش هیجانی و سبک دلبستگی ایمن با شدت علائم اتیسم رابطه منفی و معنادار و بین سبک های دلبستگی ناایمن (اجتنابی و اضطرابی) با شدت علائم اتیسم رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که هوش هیجانی به تنهایی و سبک دلبستگی ایمن به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای شدت علائم اتیسم هستند. هوش هیجانی و سبک دلبستگی ایمن به عنوان عوامل محافظتی و سبک های دلبستگی ناایمن به عنوان عوامل خطر در برابر شدت علائم اتیسم در نوجوانان عمل می کنند. آموزش مهارت های هوش هیجانی و تقویت دلبستگی ایمن در خانواده می تواند به عنوان یک پروتکل مداخله ای موثر در کاهش علائم اتیسم مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، سبک دلبستگی اولیه ، اختلال طیف اتیسم ، نوجوانان ، تهران ، فضای مج