اثربخشی رابطه کودک والد بر اختلال یادگیری دانش آموزان بیش فعال مقطع ابتدایی

زمینه و هدف: اختلال یادگیری در کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی (ADHD) یکی از چالش های جدی نظام آموزشی و سلامت روان است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رابطه کودک والد بر اختلال یادگیری دانش آموزان بیش فعال مقطع ابتدایی شهر همدان انجام شد.روش کار: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان بیش فعال مقطع ابتدایی شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۱۵۵۵ نفر بود. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۰ نفر تعیین و به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۱ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت برنامه آموزشی رابطه والد کودک (برگرفته از CPRT لندرث و براتون، ۲۰۰۶) قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه اختلال یادگیری کلورادو (CLDQ) بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکووا) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد پس از کنترل نمرات پیش آزمون، رابطه کودک والد بر تمامی ابعاد اختلال یادگیری شامل مشکل در خواندن (۰/۰۰۱>p، ۰/۷۵۱=η²)، شناخت اجتماعی (۰/۰۰۱>p، ۰/۷۶۵=η²)، اضطراب اجتماعی (۰/۰۰۱>p، ۰/۷۳۶=η²)، مشکلات فضایی (۰/۰۰۱>p، ۰/۸۶۰=η²) و مشکل در ریاضی (۰/۰۰۱>p، ۰/۵۸۵=η²) تاثیر معناداری داشت. بیشترین اندازه اثر مربوط به مشکلات فضایی (۸۶ درصد) و کمترین آن مربوط به مشکل در ریاضی (۵۹ درصد) بود.نتیجه گیری: برنامه آموزشی رابطه کودک والد باعث بهبود معنادار ابعاد اختلال یادگیری در دانش آموزان بیش فعال می شود. بر این اساس، توجه به کیفیت رابطه والد کودک و توانمندسازی والدین در برنامه های مداخله ای و آموزشی این کودکان ضروری است.

کلیدواژه ها:

رابطه کودک والد ، اختلال یادگیری ، دانش آموزان بیش فعال