تحلیل تطبیقی شخصیت های شاهنامه( سیاوش) با الگوهای قرانی

مقاله حاضر بر آن است تا یکی از دل انگیزترین و پرمعناترین داستان های شاهنامه فردوسی، یعنی «گذر سیاوش از آتش»، را از منظر تاثیرپذیری از قرآن کریم و متون تفسیری مورد بررسی قرار دهد. تامل در لایه های معنایی این روایت نشان می دهد که داستان سیاوش با برخی از قصص قرآنی، به ویژه سرگذشت حضرت یوسف(ع) و زلیخا و نیز ماجرای حضرت ابراهیم(ع)، همانندی های چشمگیری دارد. عشق یک سویه سودابه به سیاوش، فرزندخوانده خویش، و رفتار او در برابر این شاهزاده پاک دامن، یادآور دلدادگی زلیخا به حضرت یوسف(ع) است. همچنین، گذر سیاوش از میان شعله های آتش و رهایی سالم او، تداعی کننده داستان افکنده شدن حضرت ابراهیم(ع) در آتش و نجات معجزه آسای وی است. این مشابهت ها و بهره گیری هنرمندانه فردوسی از مضامین الهی و قرآنی، به استحکام معنایی، ژرفای فکری و جذابیت هنری شاهنامه افزوده است؛ به گونه ای که خواننده ضمن درک آسان مفاهیم، از سطح ظواهر فراتر رفته و به تامل در ارزش های والای انسانی و معنوی فراخوانده می شود.

کلیدواژه ها:

تحلیل تطبیقی