طراحی منظرهای احساسی (Emotional Landscapes) بر پایه الگوهای روان تنی و تجربه زیسته ایرانی

و فرهنگی افراد دارد. منظرها به عنوان بخشی از محیط پیرامونی انسان ها می توانند تاثیرات روان شناختی عمیقی بر احساسات، رفتارها و رفاه ذهنی افراد داشته باشند. در این پژوهش، به بررسی نحوه طراحی منظرهایی پرداخته می شود که نه تنها به زیبایی شناسی محیط توجه دارند، بلکه در پی ایجاد پاسخ های احساسی و روان شناختی مثبت در افراد هستند. این منظرها بر پایه تجربیات زیستی و فرهنگی ایرانی شکل می گیرند و به عنوان ابزاری برای تقویت احساس تعلق، آرامش و تاب آوری روانی عمل می کنند.هدف این پژوهش بررسی این است که چگونه می توان با استفاده از اصول روان تنی و شناختی، منظری طراحی کرد که باعث ایجاد احساسات مثبت و درونی در انسان ها شود. در این مسیر، تجربه زیسته ایرانی در نظر گرفته می شود؛ چرا که فرهنگ، تاریخ و محیط جغرافیایی ایران تاثیر عمیقی بر نحوه تعامل افراد با فضاهای بیرونی دارد. بنابراین، این تحقیق به دنبال شناسایی الگوهای فرهنگی و روان تنی است که در طراحی منظرهای احساسی ایرانی موثر هستند.این پژوهش با استفاده از تحلیل کیفی و مطالعات میدانی، سعی دارد نمونه هایی از منظرهای ایرانی که به طور موثر بر احساسات و روان انسان ها تاثیر می گذارند را شناسایی کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که ترکیب الگوهای روان شناختی با ویژگی های فرهنگی ایرانی می تواند به ایجاد فضاهایی منجر شود که به طور عمیق بر احساسات و رفاه ذهنی انسان ها اثر بگذارد. همچنین پژوهش بر اهمیت طراحی فضاهایی تاکید دارد که با احساسات و نیازهای روان تنی انسان ها هم راستا باشد.کلمات کلیدی: منظرهای احساسی، روان تنی، تجربه زیسته، طراحی منظر، احساسات محیطی، فرهنگ ایرانی، طراحی محیطی، معماری احساسی، تاب آوری روانی، زیبایی شناسی محیط