آموزش عاطفی و هوش هیجانی در مدارس به عنوان پایه تاب آوری اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش عاطفی و هوش هیجانی در مدارس، به عنوان زیربنای تاب آوری اجتماعی، انجام شده است. در جهان امروز که دانش آموزان با چالش های گسترده ای مانند فشارهای روانی، تغییرات اجتماعی، بحران های محیطی و پیچیدگی روابط انسانی روبه رو هستند، مهارت های هیجانی بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته اند. مدارس به عنوان نخستین محیط های اجتماعی ساخت یافته، نقش مهمی در شکل دهی مهارت های عاطفی و اجتماعی کودکان دارند. این پژوهش تلاش می کند نشان دهد که چگونه آموزش عاطفی می تواند بر رشد فردی دانش آموزان، کیفیت روابط آنان با دیگران و توانایی آن ها در مواجهه با بحران ها اثر بگذارد و در نهایت تاب آوری اجتماعی را تقویت کند.روش پژوهش مبتنی بر تحلیل اسنادی و مطالعه منابع داخلی و خارجی در حوزه هوش هیجانی، یادگیری اجتماعی–عاطفی و تاب آوری اجتماعی است. داده ها با رویکرد تحلیل محتوای کیفی بررسی شده اند تا مولفه های اصلی هوش هیجانی و نقش هر مولفه در توسعه مهارت های سازگاری و ارتباطی دانش آموزان شناسایی شود. یافته ها نشان می دهد که مهارت هایی مانند خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، مهارت های ارتباطی و مسئولیت پذیری اجتماعی نقش اساسی در ایجاد ثبات روانی، کاهش رفتارهای پرخطر، افزایش همدلی جمعی و شکل دهی شبکه های حمایتی دارند. این مهارت ها بنیان تاب آوری اجتماعی را تشکیل می دهند.پژوهش همچنین تاکید می کند که نظام آموزشی برای تقویت هوش هیجانی باید تغییراتی اساسی در برنامه درسی، شیوه های تدریس و ساختار مدیریت کلاس ایجاد کند. نقش معلم در این میان بسیار مهم است؛ زیرا معلم با رفتار، گفتار و شیوه ارتباطی خود مدل های عاطفی را به دانش آموزان منتقل می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که مدارس، اگر به آموزش عاطفی توجه کنند، می توانند محیط هایی امن، همدلانه و پایدار ایجاد کنند که دانش آموزان در آن مهارت های لازم برای زندگی فردی و اجتماعی را کسب کنند. در نهایت، این پژوهش راهکارهایی ارائه می دهد تا مدارس بتوانند هوش هیجانی را به عنوان بخشی essential از برنامه تربیتی خود به طور موثر توسعه دهند

کلیدواژه ها:

آموزش عاطفی ، هوش هیجانی ، تاب آوری اجتماعی ، مهارت های اجتماعی–عاطفی ، خودتنظیمی ، همدلی ، هوش بین فردی ، مدارس آینده محور ، سلامت روان دانش آموزان ، روابط اجتماعی