کنوانسیون ۱۲ ژوئن ۱۹۰۲ راجع به حل تعارض قوانین و صلاحیت ها در خصوص طلاق و تفریق و مقایسه آن با قواعد ایران

کنوانسیون ۱۲ ژوئن ۱۹۰۲ در لاهه، به عنوان یکی از نخستین اسناد بین المللی در زمینه حل تعارض قوانین و تعیین صلاحیت قضایی در دعاوی طلاق و تفریق، چارچوبی اصولی و هماهنگ برای مواجهه با پیچیدگی های حقوق بین الملل خصوصی ارائه کرده است. این مطالعه با هدف بررسی مبانی نظری، چارچوب حقوقی و مقایسه تطبیقی کنوانسیون مذکور با قواعد حقوق ایران انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که در حالی که کنوانسیون ۱۹۰۲ بر صلاحیت دادگاه محل اقامت و انتخاب قانون مرتبط تاکید دارد، نظام حقوقی ایران مبتنی بر فقه اسلامی، دارای رویکردی متفاوت با محدودیت هایی در پذیرش احکام خارجی است. مهم ترین تفاوت ها در نحوه تعیین قانون حاکم و معیارهای صلاحیت قضایی مشهود است. این تحقیق بر ضرورت تدوین قوانین منسجم تعارض قوانین در امور خانوادگی در ایران و توسعه سازوکارهای پذیرش متقابل احکام خارجی تاکید دارد. همچنین، استفاده از تجارب بین المللی و تقویت همکاری های قضایی می تواند موجب ارتقای عدالت و تسهیل روابط حقوقی بین المللی در حوزه خانواده شود .

کلیدواژه ها:

تعارض قوانین ، کنوانسیون ۱۹۰۲ لاهه ، طلاق ، حقوق بین الملل خصوصی ، حقوق ایران