نقش میانجیگری کیفری در اطاله دادرسی

اطاله دادرسی یکی از مهم ترین مشکلات نظام عدالت کیفری است که موجب کاهش اعتماد عمومی به دستگاه قضایی و نارضایتی بزه دیدگان و متهمان می شود. قانون گذار ایران در قانون آیین دادرسی کیفری با پیش بینی نهادی نوین به نام میانجی گری کیفری در مواد ۸۲ تا ۸۴ قانون مع الذکر، تلاش نموده با بهره گیری از آموزه های عدالت ترمیمی، فرآیند رسیدگی کیفری را کوتاه تر و کارآمدتر سازد. میانجیگری با ایجاد زمینه گفت و گو و سازش میان بزه دیده و بزهکار، ضمن جبران سریع خسارت و افزایش رضایت طرفین، موجب کاهش ورودی پرونده ها به محاکم و در نتیجه کاهش اطاله دادرسی می گردد. مقاله حاضر با بررسی مبانی نظری، مقررات قانونی و آثار عملی میانجی گری کیفری، نشان می دهد که این نهاد می تواند به عنوان ابزاری موثر در تحقق عدالت کیفری کارآمد نقش آفرینی کند، هر چند تحقق کامل اهداف آن نیازمند رفع چالش هایی همچون کمبود نهادهای تخصصی، آموزش ناکافی میانجیگران و فراهم سازی بستر فرهنگی مناسب است.

کلیدواژه ها:

دادرسی کیفری ، ایران ، میانجیگری ، عدالت ترمیمی ، حقوق.