نظریه های یادگیری در فضای دیجیتال

نظریه های یادگیری در فضای دیجیتال با گذار از رویکردهای رفتارگرایانه، به سمت رویکردهای ساختن گرایی و اتصال گرایی تغییر جهت داده اند. در محیط های برخط، دانش آموز صرفا گیرنده اطلاعات نیست، بلکه به عنوان یک فعال خودساز، دانش خود را در تعامل با منابع آنلاین و شبکه هم سالان بنا می کند. نظریه اتصال گرایی به ویژه در کلاس های آنلاین نقشی محوری دارد؛ چرا که بر اهمیت ایجاد شبکه و توانایی دانش آموز در پیمایش در میان منابع دیجیتال برای یادگیری تاکید می ورزد. در این نظریه، دانش در شبکه ای از اتصالات توزیع شده است و یادگیری، توانایی رشد و عبور از میان این اتصالات است. در فضای کلاس آنلاین، مدرس نه به عنوان منبع انحصاری دانش، بلکه به عنوان تسهیل گر و طراحی محیطی ایفای نقش می کند که در آن دانش آموزان با استفاده از ابزارهای فناوری، به حل مسائل و یادگیری مشارکتی می پردازند (قائدی، ۱۴۰۱؛ سرمدی، ۱۳۹۷).