یادگیری خودتنظیم در بسترهای دیجیتال

یادگیری خودتنظیم به معنای توانایی دانش آموز در مدیریت فرایندهای شناختی، انگیزشی و رفتاری برای دستیابی به اهداف آموزشی است. در بسترهای دیجیتال که نظارت مستقیم و لحظه ای معلم وجود ندارد، این مهارت از اهمیت دوچندانی برخوردار است؛ چرا که دانش آموز باید بتواند زمان خود را مدیریت کند، حواس پرتی ها را کاهش دهد و راهبردهای یادگیری مناسب را برای فهم مطالب به کار گیرد (یعقوبی و عرب نیا، ۱۳۹۶). پژوهش ها نشان می دهد که یادگیری الکترونیکی فرصت های بی نظیری برای پرورش مهارت های خودتنظیمی فراهم می آورد، اما در عین حال نیاز به راهنمایی معلم دارد تا دانش آموزان بیاموزند چگونه اهداف کوتاه مدت و بلندمدت خود را تعیین کرده و بر میزان پیشرفت شان نظارت دقیق تری داشته باشند. تقویت این مهارت، کلید پایداری و اثربخشی آموزش در عصر دیجیتال است (رضایی، ۱۳۹۸).