نظریه های یادگیری در فضای مجازی (اتصال گرایی و ساخت گرایی)

نظریه های یادگیری، به ویژه اتصال گرایی و ساخت گرایی، مبانی فلسفی آموزش در فضای دیجیتال را شکل می دهند. طبق نظریه ساخت گرایی، یادگیرندگان دانش را از طریق تعامل با محیط و تجربه های جدید در ذهن خود می سازند؛ در فضای مجازی، ابزارهای تعاملی این فرصت را فراهم می کنند تا دانش آموزان مفاهیم را به صورت فعالانه کشف کنند (فردانش، ۱۳۹۵). از سوی دیگر، نظریه اتصال گرایی با تاکید بر اینکه دانش در شبکه های انسانی و غیرانسانی توزیع شده است، بیان می دارد که توانایی اتصال به منابع و استخراج اطلاعات، خود بخشی از فرایند یادگیری است. در محیط های دیجیتال، این اتصال گرایی باعث می شود دانش آموزان بتوانند از طریق شبکه های اجتماعی علمی و پلتفرم های اشتراک دانش، فراتر از کتاب های درسی به یادگیری بپردازند و درک عمیق تری از مفاهیم پیدا کنند (کریمی، ۱۳۹۹).