پیشینه نظری ارزیابی شایستگی های فنی در آموزش های مهارتی

ارزیابی شایستگی های فنی از جمله موضوعاتی است که در دهه های اخیر همزمان با گسترش رویکرد آموزش مبتنی بر شایستگی مورد توجه پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی قرار گرفته است. در نظریه های سنتی آموزش، ارزشیابی بیشتر بر سنجش میزان دانش و محفوظات فراگیران متمرکز بود، اما در رویکردهای جدید، عملکرد واقعی افراد و توانایی آنان در انجام فعالیت های حرفه ای اهمیت بیشتری یافته است. بر اساس مبانی نظری آموزش مبتنی بر شایستگی، ارزشیابی باید بتواند میزان تسلط فراگیران بر دانش، مهارت و نگرش های مورد نیاز حرفه را مشخص کند و شواهد معتبری از توانایی آنان در انجام وظایف شغلی ارائه دهد (فردانش، ۱۳۹۲). در ادبیات آموزش های مهارتی، ارزشیابی شایستگی های فنی به عنوان ابزاری برای تضمین کیفیت آموزش و اطمینان از دستیابی فراگیران به استانداردهای حرفه ای شناخته می شود. این نوع ارزشیابی معمولا بر مشاهده عملکرد، آزمون های عملی، پروژه های کاربردی و سنجش توانایی حل مسائل واقعی استوار است. پژوهش های نظری نشان می دهند که ارزشیابی مبتنی بر عملکرد می تواند تصویری دقیق تر از توانایی های حرفه ای فراگیران ارائه دهد و زمینه بهبود برنامه های آموزشی را فراهم سازد. از این رو، ارزیابی شایستگی های فنی به یکی از ارکان اصلی آموزش های فنی و حرفه ای تبدیل شده است و نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری و توسعه مهارت های حرفه ای ایفا می کند (شعبانی، ۱۳۹۳؛ ملکی، ۱۳۹۴).