نظریه یادگیری سازنده گرایی و آموزش ترکیبی

نظریه سازنده گرایی یکی از مهم ترین چارچوب های نظری حاکم بر آموزش ترکیبی به شمار می رود. بر اساس این نظریه، یادگیری فرآیندی فعال است که در آن دانش آموز با استفاده از تجربیات پیشین خود به ساخت و بازسازی دانش می پردازد. در این دیدگاه، معلم نقش هدایت کننده و تسهیل گر را ایفا می کند و دانش آموز محور اصلی فرآیند یادگیری محسوب می شود. آموزش ترکیبی با فراهم کردن محیط های متنوع یادگیری، فرصت مناسبی برای تحقق اصول سازنده گرایی فراهم می آورد. دانش آموزان می توانند در کلاس حضوری از تعامل مستقیم با معلم و همسالان بهره مند شوند و در محیط مجازی نیز از طریق جستجو، پژوهش، مشارکت در بحث های آنلاین و انجام فعالیت های یادگیری مستقل، دانش خود را توسعه دهند. این رویکرد امکان یادگیری معنادار، مشارکتی و مبتنی بر تجربه را افزایش داده و موجب ارتقای تفکر انتقادی و خلاقیت فراگیران می شود. به همین دلیل، بسیاری از پژوهشگران آموزش ترکیبی را تجلی عملی اصول سازنده گرایی در محیط های آموزشی معاصر می دانند (سیف، ۱۴۰۰؛ شعبانی، ۱۳۹۸).