مبانی روان شناختی آموزش ترکیبی

مبانی روان شناختی آموزش ترکیبی بر اصول و نظریه هایی استوار است که نقش فعال یادگیرنده، تفاوت های فردی و تعاملات اجتماعی را در فرآیند یادگیری مورد توجه قرار می دهند. روان شناسان تربیتی معتقدند که یادگیری زمانی پایدار و معنادار خواهد بود که دانش آموز در فرآیند آموزش مشارکت فعال داشته باشد و فرصت تجربه، تمرین و بازخورد مستمر را به دست آورد. آموزش ترکیبی با تلفیق محیط های حضوری و مجازی، امکان بهره گیری از سبک های مختلف یادگیری را فراهم کرده و به نیازهای متنوع دانش آموزان پاسخ می دهد. این رویکرد با تقویت انگیزش درونی، احساس خودکارآمدی و مسئولیت پذیری یادگیرندگان، زمینه یادگیری عمیق تر را فراهم می کند. همچنین، امکان دسترسی به منابع متنوع و یادگیری با سرعت فردی باعث می شود تفاوت های شناختی و توانایی های گوناگون دانش آموزان بهتر مورد توجه قرار گیرد. از دیدگاه روان شناسی تربیتی، آموزش ترکیبی بستری مناسب برای رشد مهارت های خودتنظیمی، تفکر انتقادی و حل مسئله محسوب می شود و می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری در دوره ابتدایی کمک کند (سیف، ۱۴۰۰؛ کدیور، ۱۳۹۷).