مبانی فلسفی آموزش ترکیبی

آموزش ترکیبی بر مجموعه ای از مبانی فلسفی استوار است که بر یادگیری فعال، تعامل اجتماعی و نقش سازنده یادگیرنده در تولید دانش تاکید دارند. از منظر فلسفه پراگماتیسم، یادگیری زمانی موثر خواهد بود که فرد در جریان تجربه و عمل قرار گیرد و بتواند دانش را در موقعیت های واقعی به کار گیرد. آموزش ترکیبی با فراهم کردن فرصت های متنوع برای تجربه، تعامل و حل مسئله، با این دیدگاه فلسفی همخوانی دارد. همچنین فلسفه سازنده گرایی بر این باور است که دانش از طریق تعامل فرد با محیط و تفسیر تجربیات شکل می گیرد و یادگیرنده در ساخت دانش نقشی فعال دارد. در آموزش ترکیبی، دانش آموزان از طریق مشارکت در فعالیت های حضوری و مجازی، به تولید معنا و بازسازی دانش می پردازند. از سوی دیگر، رویکردهای انسان گرایانه بر توجه به نیازها، علایق و تفاوت های فردی تاکید دارند و آموزش ترکیبی نیز با ایجاد فرصت های یادگیری متنوع و انعطاف پذیر، امکان پاسخگویی به این تفاوت ها را فراهم می سازد. بنابراین، این رویکرد نه تنها بر انتقال دانش، بلکه بر رشد همه جانبه شخصیت، استقلال یادگیری و توسعه توانایی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان تاکید دارد (شکوهی، ۱۳۹۶؛ مهرمحمدی، ۱۳۹۹).