تاریخچه شکل گیری آموزش ترکیبی

پیدایش آموزش ترکیبی نتیجه تحولات گسترده فناوری و تغییر نگرش ها نسبت به فرآیند یادگیری در دهه های اخیر است. اگرچه ریشه های اولیه این رویکرد را می توان در آموزش از راه دور و استفاده از رسانه های آموزشی مانند رادیو و تلویزیون جستجو کرد، اما شکل امروزی آن با توسعه اینترنت و فناوری های اطلاعات و ارتباطات در اواخر قرن بیستم پدیدار شد. در دهه ۱۹۹۰ میلادی، گسترش سامانه های مدیریت یادگیری و آموزش الکترونیکی موجب شد بسیاری از موسسات آموزشی بخشی از فعالیت های آموزشی خود را به محیط های مجازی منتقل کنند. با این حال، تجربه های اولیه نشان داد که آموزش کاملا مجازی در برخی موارد نمی تواند تمامی نیازهای آموزشی و اجتماعی یادگیرندگان را تامین کند. از این رو، ایده ترکیب آموزش حضوری با امکانات یادگیری الکترونیکی شکل گرفت و به تدریج توسعه یافت. در آغاز قرن بیست و یکم، آموزش ترکیبی به عنوان راهکاری برای افزایش اثربخشی آموزش و بهره گیری بهینه از فناوری مطرح شد و بسیاری از دانشگاه ها و مدارس به استفاده از آن روی آوردند. پژوهش های متعدد نشان دادند که ترکیب مناسب فعالیت های حضوری و مجازی می تواند کیفیت یادگیری را افزایش داده و فرصت های بیشتری برای تعامل و مشارکت فراگیران فراهم سازد. به همین دلیل، آموزش ترکیبی به یکی از مهم ترین رویکردهای آموزشی در عصر دیجیتال تبدیل شد و جایگاه ویژه ای در برنامه ریزی های آموزشی یافت (مهرمحمدی، ۱۳۹۹؛ زارع و همکاران، ۱۳۹۸).