تعریف آموزش ترکیبی (حضوری-مجازی)

آموزش ترکیبی یا حضوری مجازی به رویکردی آموزشی اطلاق می شود که در آن یادگیری از طریق ترکیب هدفمند آموزش چهره به چهره و فناوری های الکترونیکی صورت می گیرد. در این شیوه، بخشی از فرآیند یاددهی یادگیری در محیط فیزیکی کلاس و بخشی دیگر در بسترهای دیجیتال و آنلاین انجام می شود. هدف اصلی آموزش ترکیبی بهره گیری همزمان از مزایای آموزش حضوری و قابلیت های فناوری های نوین آموزشی برای ارتقای کیفیت یادگیری است. در آموزش حضوری، تعامل مستقیم معلم و دانش آموز، بازخورد فوری و ارتباطات انسانی از اهمیت ویژه ای برخوردار است؛ در حالی که بخش مجازی امکان دسترسی انعطاف پذیر به محتوا، یادگیری مستقل، استفاده از منابع متنوع و استمرار آموزش در هر زمان و مکان را فراهم می کند. آموزش ترکیبی تلاش می کند محدودیت های هر یک از این دو شیوه را کاهش داده و مزایای آن ها را در قالب یک الگوی منسجم به کار گیرد. این رویکرد با توجه به نیازهای متنوع یادگیرندگان، امکان شخصی سازی یادگیری را افزایش داده و شرایط مناسبی برای مشارکت فعال فراگیران فراهم می آورد. پژوهشگران حوزه فناوری آموزشی معتقدند که آموزش ترکیبی می تواند موجب افزایش انگیزه تحصیلی، بهبود عملکرد آموزشی و ارتقای کیفیت تعاملات یادگیری شود و به همین دلیل در بسیاری از نظام های آموزشی مورد توجه قرار گرفته است (زارع و همکاران، ۱۳۹۸؛ شعبانی ورکی، ۱۳۹۷).