ذخیره سازی دی اکسیدکربن در زیرزمین راهکاری برای مقابله با تغییرات اقلیمی در جهان و ایران

یکی از تکنیک های نویدبخش در زمینه کاهش CO۲ ذخیره سازی ایمن و طولانی مدت دی اکسیدکربن در زیرزمین است. این روش با بهره گیری از ظرفیت های طبیعی زمین مانند مخازن تخلیه شده نفت و گاز، سفره های آب شور عمیق، بسترهای زغال سنگ و اقیانوس ها، امکان کاهش قابل توجه این گاز را فراهم می آورد، همچنین کلی سازی CO۲ به عنوان روشی نوین برای تبدیل پایدار آن به کربناتها مطرح شده است. در این پژوهش فرصت ها، چالش ها و ظرفیت های هر یک از روش های فوق الذکر در سطح جهانی و ایران مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان می دهند که روش های ذخیره سازی در مخازن تخلیه شده نفت و گاز و سفره های عمیق آب شور، مراحل مطالعاتی را با موفقیت پشت سر گذاشته و در حال توسعه هستند. کشورهای ساحلی و حاشیه قاره ها که دارای سازندهای نمکی ضخیم و گسترده بوده و زیرساخت های لازم برای تزریق و پایش دی اکسیدکربن را دارا هستند، سفره های آب شور را به عنوان بهترین گزینه برای ذخیره سازی طولانی مدت و ایمن این گاز انتخاب می کنند. از سوی دیگر مخازن تخلیه شده هیدروکربنی در کشورهایی که ظرفیت کافی از این مخازن را داشته و به دنبال ذخیره سازی سریع، آسان و کم هزینه دی اکسیدکربن هستند، گزینه مناسبی به شمار می آید. در ایران با توجه به مطالعات انجام شده سفره های آب شور زاگرس و ایران مرکزی پس از راهکار ازدیاد برداشت گزینه مناسبی محسوب می شوند. همچنین با توجه به ظرفیت های موجود در کشور مخازن تخلیه شده هیدروکربنی و کلی سازی CO۲ می توانند در آینده به عنوان گزینه های مطلوب برای ایران مطرح شوند.

کلیدواژه ها:

CCS ، ذخیره سازی کربن دی اکسید ، مخازن تخلیه شده نفت و گاز ، سفره های آب شور عمیق ، کانی سازی