معاملات با اشخاص وابسته و حساسیت سرمایه گذاری

یکی از مهمترین دغدغه های مالی شرکت ها حفظ کارایی در تصمیمات سرمایه گذاری است. در این میان معاملات با اشخاص وابسته می توانند نقش دوگانه ای ایفا کنند؛ به ویژه زمانی که ماهیت این معاملات از مسیر عادی خود خارج شده و به سمت رفتارهای فرصت طلبانه مدیریتی سوق یابد. در این پژوهش با تکیه بر ادبیات نظری و پژوهش های تجربی داخلی و بین المللی ارتباط حساسیت سرمایه گذاری و معاملات با اشخاص وابسته مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعات مختلف نشان می دهند که معاملات فرصت طلبانه موجب تضعیف رابطه بین شاخص های کارایی و تصمیمات مالی می شوند و در نتیجه منجر به تخصیص ناکارای منابع، ایجاد عدم تقارن اطلاعاتی و کاهش شفافیت مالی خواهند شد. این مقاله با ارائه یک چارچوب تحلیلی نظری، به تبیین سازوکارهای این اثرات پرداخته و ضمن جمع بندی، ادبیات پیشنهادهایی برای سیاست گذاران و نهادهای نظارتی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معاملات با اشخاص وابسته ، حساسیت سرمایه گذاری ، نسبت کیوتوبین ، جریان نقد داخلی